Αγώνας για να μην γίνουμε ακόμη ένας αριθμός / Ημέρα δράσης για τον Τάσο Θεοφίλου

Η υπόθεση του Τάσου Θεοφίλου συμπυκνώνει όλα τα στοιχεία που συγκροτούν το σύγχρονο δόγμα του «Νόμου και της Τάξης»: επιλογή κατηγορούμενου από το «σωρό», χάλκευση στοιχείων, αποσιώπηση μαρτύρων, λήψη δείγματος DNA μέσω βασανισμού, μετατροπή του τεκμηρίου αθωότητας σε τεκμήριο ενοχής και εν γένει χρήση κάθε δυνατού και αδύνατου μέσου, ώστε η σύλληψη να γίνει «αυτοεκπληρούμενη προφητεία»: ο συλληφθέντας θα είναι αναγκαστικά και ένοχος.

Με αυτόν τον τρόπο, γίνεται φανερή η ίδια η σχέση μεταξύ Νόμου και Τάξης: ο μεν Νόμος θα γίνεται διαρκώς αυστηρότερος, όμως όταν τα μέσα για την επιβολή της Τάξης ξεπερνούν ακόμα κι αυτήν τη σκληρότητα του Νόμου, τότε εκείνος θα κάνει στην άκρη ώστε η Τάξη να επιβληθεί.

Αν και η υπόθεση του Τάσου Θεοφίλου ξεχωρίζει, γιατί συνδυάζει σχεδόν κάθε πιθανό μέσο ποινικοποίησης του φρονήματος, της πολιτικής δραστηριότητας και της ελεύθερης έκφρασης, δεν είναι μοναδική. Μαζί με άλλες περιπτώσεις στοχοποίησης κι εξόντωσης αγωνιστών και αγωνιστριών, κατασκευής υποθέσεων και ποινικοποίησης προσωπικών σχέσεων, στέρησης στοιχειωδών πολιτικών -κι ανθρωπίνων εν γένει- δικαιωμάτων σε πολιτικούς κρατούμενους, σκληρής καταστολής σε μαζικούς αγώνες κλπ., σκιαγραφούν την άλλη όψη της ολοένα και πιο συρρικνωμένης δημοκρατίας στον καιρό της «έκτακτης ανάγκης».

Άλλωστε, νέα επεισόδια αυτής της συρρίκνωσης βλέπουμε διαρκώς μπροστά μας, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την απόπειρα τροποποίησης του τρομονόμου, όπου επιχειρείται να ποινικοποιηθεί πλέον ευθέως η δημόσια έκφραση της καθεμιάς και του καθενός, ως δυνάμει υποκινήτρια σε τρομοκρατική ενέργεια. Η υποχώρηση της κυβέρνησης στο θέμα αυτό καθόλου δεν αναιρεί την προδιαγεγραμμένη πορεία όξυνσης της καταστολής και εμβάθυνσης του δόγματος «Νόμος και Τάξη».

Άλλωστε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει πλέον αποδείξει ότι διαθέτει κάθε πρόθεση να προχωρήσει στα βήματα των προηγούμενων κυβερνήσεων και – γιατί όχι; – να τις ξεπεράσει σε τρομοϋστερία, αντιδραστικές πρακτικές και καταστολή, από τις εφόδους σε καταλήψεις, την καταστολή πορειών ως το ξέπλυμα της Χρυσής Αυγής.

Στο καθεστώς αυτό λοιπόν, που μέρα με τη μέρα επιχειρούν να εδραιώσουν, η πρακτική της αντίστασης θα πρέπει να φύγει οριστικά από την καθημερινότητά μας διότι γι’ αυτούς είναι εξ ορισμού άκαιρη και ακατανόητη: αφού δεν υπάρχει πολιτική, αλλά μονάχα διαχείριση πληθυσμών στο πλαίσιο του «αιώνιου Μνημονίου», τότε και η αντίσταση, που εκ φύσεως δε διαχειρίζεται καταστάσεις αλλά επιδιώκει να τις ανατρέψει, δε θα έχει πια καν πεδίο εφαρμογής.

Ας μην ξεχνάμε, όμως, πως η παραπάνω δυστοπία αποτελεί απλώς το διακαή πόθο των κυβερνώντων κι όχι αμετάκλητη πραγματικότητα ακόμα.

Με άλλα λόγια  είναι στο χέρι μας να ανατρέψουμε αυτή την κατάσταση, δείχνοντας πως η αντίσταση δεν είναι παρά η άλλη όψη της αδικίας που βιώνουμε όλες και όλοι μας καθημερινά. Μιας αδικίας που, ειδικά στην περίπτωση του Τάσου Θεοφίλου, περισσεύει.

Έτσι λοιπόν ο αγώνας του δεν είναι μόνο γι’ αυτόν, αλλά για όλες και για όλους μας, ένας αγώνας για να μη γίνουμε ένας απλός αριθμός στη διαχειριστική ρουτίνα τους.

  • Άμεση απελευθέρωση του Τάσου Θεοφίλου. Όλες και όλοι στην πορεία αλληλεγγύης στον Τ.Θεοφίλου,  Σάββατο 24/6 12μμ στο Μοναστηράκι.
  • Αλληλεγγύη και δικαίωση για την Ηριάννα Β.Λ.
  • Άδειες τώρα σε Δημήτρη Κουφοντίνα και Κώστα Γουρνά
  • Στήριξη στις πανελλαδικές κινητοποιήσεις των κρατουμένων για:αποσυμφόρηση των φυλακών χωρίς εξαιρέσεις ,
    κατάργηση του εισαγγελικού βέτο,
    κατάργηση του άρθρου 5 του νόμου 4322/2015 που ποινικοποιεί την αντίσταση εντός των φυλακών.
In this article