Ένας 16χρόνος χαροπαλεύει: Οργή για όσους θεωρούν τις ζωές μας παιχνίδι!

Κατά την διάρκεια της χθεσινής αντιφασιστικής πορείας, η αστυνομία έκανε ξεκάθαρες τις διαθέσεις τις. Έχοντας ρητές εντολές να εμποδίσει την συνέχιση της πορείας προς τα γραφεία της  Χρυσής Αυγής , επαναλαμβάνοντας την πάγια τακτική της σε σύμπνοια με τις εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες (είτε με Σαμαρά είτε με ΣΥΡΙΖΑ), δεν δίστασε να διαλύσει το πλήθος κάνοντας χρήση βίας, δακρυγόνων, τραυματίζοντας διαδηλωτές με κρότου λάμψης μεταξύ άλλων.

Τέσσερα χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και με την δίκη της Χρυσής Αυγής να εξελίσσεται, το αίτημα να κλείσουν τα γραφεία των δολοφονών και να ξεριζώσουμε το φασισμό από τις ζωές μας βρίσκει πάντα μπροστά του το προνόμιο της νόμιμης βία που απολαμβάνει το κράτος και καταχράται η αστυνομία. Οι σχέσεις των σωμάτων καταστολής με ακροδεξιές και φασιστικές οργανώσεις είναι συγκεκριμένες και ευρύτερα γνωστές. Χαρακτηριστικά παραδείγματα, η «ασυλία» σε επιθέσεις ενάντια σε μετανάστες ή σε αλληλέγγυες και κινηματικές δομές καθώς και το κυνικό «δικό σας είμαι» (σύμφωνα με τη κατάθεση του αστυνομικού που τον μετέφερε) του δολοφόνου Ρουπάκια τα ξημερώματα της 18ης Σεπτέμβριου του 2013.

Τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στο κέντρο τα ξημερώματα μετά τη πορεία όμως δεν μπορούν παρά να μας εξοργίσουν ακόμη βαθύτερα. Κατά τη διάρκεια της μεταφοράς του με χειροπέδες (!)στην ΓΑΔΑ, ένας 16χρόνος, παρασύρθηκε από αυτοκίνητο στη προσπάθεια του να διαφύγει. Η σύγκρουση με το διερχόμενο αυτοκίνητο άφησε τον 16χρόνο ξαπλωμένο στην λεωφόρο Αλεξάνδρας, μη μπορώντας να κινηθεί έχοντας σπάσει τα πόδια του και τραυματισμένος στο κεφάλι. Η στάση των αστυνομικών ήταν πλήρως εκδικητική και επικίνδυνη: από το να να διατηρούν τις χειροπέδες του, πάρα τις εκκλήσεις των περαστικών και την αδυναμία του να κινηθεί, μέχρι να αρνούνται να του παράσχουν νερό.  Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται σε ρεπορτάζ του Press Project, του φώναζαν «Καλά να πάθεις. Αυτό σου άξιζε».

Η παραπάνω στάση της αστυνομίας συμπυκνώνει ένα σύνολο πρακτικών, αντίληψης και αυθαιρεσιών οι οποίες δεν μπορούν να γίνονται ανεκτές. Η αναβάθμιση της κρατικής καταστολής στα χρόνια των μνημονίων επιτελεί πέρα των άλλων και τη λειτουργία της πειθάρχησης μέσω της τρομοκράτησης. Χιλιάδες πολίτες αυτά τα χρόνια υπέφεραν και υποφέρουν την  αστυνομική τρομοκρατία με αποτέλεσμα να φοβούνται να κατέβουν στο δρόμο, να αγωνιστούν για ένα καλύτερο μέλλον, να φωνάξουν για τα δικαιώματα τους ή να έχουν μόνιμα κινητικά/ψυχολογικά προβλήματα.

Αυτές τις ώρες ένας 16χρόνος βρίσκεται διασωληνωμένος και χαροπαλεύει. Τα δελτία των ειδήσεων, αν καλύψουν το γεγονός,  θα μιμηθούν την υπερασπιστική γραμμή Κούγια στην υπόθεση Γρηγορόπουλου, με επιχειρήματα τύπου «και τι γύρευε τέτοια ώρα στα επεισόδια». Εμείς όμως, και το κίνημα γενικότερα, πρέπει να μιλήσουμε για αυτά που συνέβησαν στο συγκεκριμένο περιστατικό (ευθύνες των αστυνομικών, χρήση αστυνομικής βίας, συνθήκες προσαγωγής κα) καθώς και γενικότερα για το κράτος καταστολής και τρομοκράτηση το οποίο είναι παρόν στην καθημερινότητα μας. Και να πράξουμε αντίστοιχα.

Να κατέβουμε ξανά στους δρόμους, να απαντήσουμε μαζικά στη καταστολή, να μην αφήσουμε και αυτό να περάσει έτσι άπλα.  Οργή για όσους θεωρούν τις ζωές μας παιχνίδι.

Ενάντια στο φασισμό, αγώνες και αλληλεγγύη.

In this article