Γιατί η Αριστερά πρέπει να είναι φεμινιστική!

ή αλλιώς, γιατί η Αριστερά αντιμάχεται την εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο!

Τον τελευταίο καιρό έχει αναδειχθεί και πάλι από πλευράς Αριστεράς το ζήτημα της έμφυλης ισότητας. Επ’ αφορμής ενός γεγονότος έμφυλης βίας εντός των κόλπων της Αριστεράς, επανέρχεται η συζήτηση για τη φεμινιστική ταυτότητας των αριστερών οργανώσεων, με έναν κατ’ εμάς στρεβλό τρόπο, που καταδεικνύει αφ’ ενός τις πιο πατριαρχικές αναπαραστάσεις της Αριστεράς και αφ’ ετέρου το ζήτημα περί δευτερευουσών αντιθέσεων, καθώς η συζήτηση περί έμφυλης βίας ανάγεται από κάποιους (και μάλλον όχι από κάποιες) σε μικροπολιτικό παίγνιο. Ωστόσο, παρ’ όλο που έχει εξελιχθεί ως τώρα κατ’ αυτό τον τρόπο η συζήτηση, θεωρούμε εκ των ων ουκ άνευ ότι ο κάθε φορέας έμφυλης ή άλλης καταπίεσης δεν έχει καμία θέση στην Αριστερά και στο κίνημα.

Το ζήτημα της έμφυλης ισότητας για εμάς είναι ένα μείζονος σημασίας ζήτημα που διαπερνά κατά τρόπο ολιστικό όλη μας τη ζωή, συλλογική και ατομική (εάν αυτές οι δύο πτυχές για τις Αριστερές και του Αριστερούς διακρίνονται σε κάποιο βαθμό). Η άρση επί τοις πράγμασι στην καθημερινότητα της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο, δεν είναι μαρξική φράση που υποδηλώνει μόνο την διάσταση της καταπίεσης υπό το πρίσμα της ταξικής πάλης και μόνο, αλλά τουναντίον ήδη από τα πρώτα μαρξικά κείμενα καταδεικνύεται η καταπίεση της γυναίκας (και κατ’ επέκταση των έμφυλων υποκειμένων) εντός του συστήματος της πατριαρχικής κοινωνίας· η καταπίεση των υποκειμένων είναι πολλαπλή και διαπερνά όλο το φάσμα της ζωής. Για εμάς, λοιπόν, η φεμινιστική ταυτότητα καταδηλώνει το τι είναι για εμάς επαναστατικό στο σήμερα· το να παράγεις πολιτική πρακτική και λόγο με δημοκρατία, συμπεριληπτικότητα και μεροληψία υπέρ των υποτελών (όλων των υποτελών, και των έμφυλων υποκειμένων). Το επαναστατικό δεν είναι μία έννοια που διατυμπανίζεται, αλλά είναι η καθημερινή πρακτική στο σήμερα απομακρυσμένη από τη συζήτηση περί πρωτεύουσας και δευτερευουσών αντιθέσεων.

Δυστυχώς, η φεμινιστική ταυτότητα των οργανώσεων της Αριστεράς δεν είναι αυτονόητη, αλλά και σε κάποιες περιπτώσεις ούτε καν γίνεται προσπάθεια να προσεγγισθεί. Κι αυτό αναδεικνύεται τόσο από τον τρόπο με τον οποίο πολλές από τις οργανώσεις της Αριστεράς “επιλύουν” τα μεταξύ τους ζητήματα, όσο και από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν ζητήματα έμφυλης βίας, στη λεγόμενη σφαίρα των διαπροσωπικών σχέσεων. Ως προς το πρώτο ζήτημα, έχουμε πολλάκις καταδείξει ως μείζον θέμα για την παραγωγή πολιτικής τη μάτσο κουλτούρα και τον πατερναλισμό της Αριστεράς, που σε πολλές των περιπτώσεων η λεγόμενη “οργανωτική” επίλυση των ζητημάτων, είναι μία λύση. Ως προς το δεύτερο ζήτημα, το γεγονός ότι η έμφυλη βία στο πλαίσιο διαπροσωπικών σχέσεων στους κόλπους της Αριστεράς χαίρει τέτοιας ήσσονος σημασίας αντιμετώπισης, είναι μία από τις πιο νοσηρές εικόνες. Εν αρχή το “προσωπικό είναι βαθιά πολιτικό”, καθώς ο τρόπος που συμπεριφέρεται κάποιος ως πατριάρχης αναδεικνύει και τον τρόπο με τον οποίο κάνει πολιτική. Το ζήτημα είναι όχι μόνο το πως κάποιος αναπαράγει τη μάτσο κουλτούρα του αρσενικού στο διαπροσωπικό επίπεδο, όσο το πως αυτό στα πλαίσια του δημοσίου χώρου δεν απομονώνεται.

Από πλευράς μας, θεωρούμε ότι υπάρχει ζήτημα πολιτικού διαλόγου με χώρους και οργανώσεις της Αριστεράς που δεν απομονώνουν τους φορείς καταπίεσης. Για εμάς ο εκάστοτε φορέας των πιο παραδοσιακών προτύπων μάτσο κουλτούρας δεν έχει καμία σχέση με την Αριστερά, δε χωράει στην Αριστερά. Σε αυτό το πλαίσιο και στο βαθμό που η ΑΡΙΣ επιλέγει την επί της ουσίας υπεράσπιση του μέλους της, δεν νοείται να τυγχάνει ανοχής από τις υπόλοιπες δυνάμεις της Αριστεράς – πολύ περισσότερο δε από το μέτωπο της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α στο οποίο συμμετέχει.

Σαφώς, τα παραπάνω σχετίζονται άμεσα και με τα αναπαραγόμενα πρότυπα εντός των κόλπων της Αριστεράς, και του ευρύτερου κινήματος -χωρίς να θεωρούμε ότι εμείς ήμαστε πλήρως απαλαγμένοι/ες από πτυχές του κυρίαρχου. Τα στοιχεία μίας ετεροκανονικής πολιτικής κουλτούρας με αναπαραστάσεις μιλιταριστικής επιτέλεσης, είναι ξεκάθαρο ότι μας βρίσκουν απέναντι, καθώς κατ’ ουσίαν είναι η αναπαραγωγή των κυρίαρχων προτύπων σε χώρους που είναι (ή που θα πρέπει να είναι) χειραφετησιακοί.

Ο δρόμος για την άλλη κοινωνία είναι γεμάτος από τη συνεχή σύγκρουση των δυνάμεων της χειραφέτησης ενάντια στις κυρίαρχες και πατριαρχικές πρακτικές.

Ο κομμουνισμός ή θα είναι φεμινιστικός ή πολύ απλά δε θα είναι ο κομμουνισμός!


In this article