Ηριάννα και Περικλής: Ο αγώνας συνεχίζεται!

Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο τεύχος 48 του Δελτίου Θυέλλης.

Γράφει η Αναστασία Ματσούκα.


Τα δικαστήρια έχουν υπάρξει ανέκαθεν ένα ξεχωριστό πεδίο μάχης για τον κόσμο του αγώνα. Τους τελευταίους μήνες, όμως, σε μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από την απουσία έντονων κοινωνικών και κινηματικών διεργασιών, διαπιστώνουμε πως εξαιτίας μιας σειράς από δίκες με έντονο πολιτικό πρόσημο, η προσοχή έχει στραφεί με παράδοξο τρόπο στην δικαστική εξουσία και στον ιδιάζοντα και αναπόφευκτα αντιφατικό τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ως μια από τους κεντρικούς βραχίονες του κράτους. Οι δίκες του Τάσου Θεοφίλου, του Μάριου Ζέρβα και η δίκη των κατοίκων των Σκουριών αποτέλεσαν πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα δικαστικών αγώνων μέσω των οποίων έγινε προσπάθεια να ποινικοποιηθεί η πολιτική δράση και να κατασταλλούν γενικοπροληπτικά μελλοντικές προσπάθειες αντίστασης.

Στις προαναφερθείσες περιπτώσεις, μια σειρά από λόγους και κυρίως η προφάνεια της μη ύπαρξης αξιόποινων και άδικων πράξεων, οδήγησε σε αθωωτικές αποφάσεις, έστω και αν αυτές καθυστέρησαν πολλά χρόνια. Στην περίπτωση της Ηριάννας και του Περικλή, που αποτελούν τις δύο τελευταίες υπό εξέλιξη δίκες είναι και πάλι ξεκάθαρος τόσο ο πολιτικός χαρακτήρας τους όσο και το προφανές των άδικων πρωτόδικων καταδικαστικών αποφάσεων για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση. Οι δυο διαδοχικές αιτήσεις αναστολής εκτέλεσης της ποινής που είχαν καταθέσει και οι δύο απορρίφθηκαν και πλέον η προσοχή στρέφεται στην εκδίκαση των εφέσεών τους που θα ξεκινήσει την άνοιξη.

Οι ίδιες οι δίκες των εφέσεων θα αποτελέσουν σημαντικό πεδίο σύγκρουσης και θα χρειαστεί η συντονισμένη πορεία προς αυτές και η προετοιμασία τους όχι μόνο από τους άμεσα εμπλεκόμενους, την Ηριάννα, τον Περικλή, τους δικηγόρους τους και το στενό τους περιβάλλον αλλά και από τον ευρύτερο κινηματικό χώρο, ο οποίος έχει δείξει πως δεν είναι καθόλου αμελητέος παράγοντας. Ήδη, ο τρόπος με τον οποίο έγιναν τελικά γνωστές οι δύο υποθέσεις και ο καταφανώς άδικος χαρακτήρας των πρωτόδικων αποφάσεων οδήγησαν στην  εξασφάλιση στήριξης από ποικίλες κατευθύνσεις και στη δημιουργία ευρύτερων συμμαχιών με σκοπό την αθώωση των δύο καταδικασθέντων.

Όμως, η ευρύτερη αυτή δυναμική, καθώς πηγαίνουμε προς την άνοιξη θα πρέπει να ενδυναμωθεί και να κορυφωθεί για μια σειρά από λόγους που καθιστούν την νίκη σε αυτές τις δίκες και την αθώωση των δύο εξαιρετικά σημαντική: Πρώτα απ΄ όλα πρέπει όσο το δυνατόν γρηγορότερα να αποκατασταθεί το συγκεκριμένο άδικο. Το γεγονός πως οι δυο αυτοί νέοι άνθρωποι βρίσκονται καταδικασμένοι και φυλακισμένοι τη στιγμή που δεν έχουν τελέσει κάποια πράξη η οποία να είναι, ακόμα και στο πλαίσιο της αστικής δικαιοσύνης άδικη και αξιόποινη. Έχουν καταδικαστεί με βάση μια σειρά από σαθρά αποδεικτικά στοιχεία και με δικαστικές αποφάσεις που θεωρούνται προβληματικές έως ντροπιαστικές ακόμα και από ανθρώπους που ποτέ δεν είχαν δείξει ευαισθησίες σε αντίστοιχες δίκες στο παρελθόν. Σε δεύτερο επίπεδο, είναι απαραίτητη η αποκατάσταση του γενικού αδίκου ή για να το διατυπώσουμε ορθότερα, είναι απαραίτητη η ήττα της κρατικής εκείνης λογικής που θέλει να εκφοβίζει, να καταστέλλει και να πειθαρχεί τους αγώνες κάθε είδους με σκοπό όχι μόνο τον περιορισμό τους στον παρόντα χρόνο αλλά και την αποτροπή επανάληψης αυτών στο μέλλον. Είναι επιβεβλημένη η ήττα των μηχανισμών της αντιτρομοκρατικής και των σχετικών κρατικών βραχιόνων που έχουν συμβάλλει στο στήσιμο των υποθέσεων καθώς και η ήττα ενός κομματιού της δικαστικής εξουσίας που θέλει να παράξει νομολογία σε σχέση με τη χρήση του DNA ως αποδεικτικού μέσου και να τη χρησιμοποιήσει σε μελλοντικές υποθέσεις καταδίκης αγωνιστών και αγωνιστριών.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, λοιπόν, η πορεία προς την άνοιξη θα είναι εξαιρετικά σημαντική και θα χρειαστεί την αφιέρωση δυνάμεων και τη σύμπραξη όλου του φάσματος των κινηματικών δυνάμεων, έτσι ώστε ο συγκεκριμένος αγώνας να σηματοδοτήσει μια αποφασιστική νίκη όχι μόνο απέναντι στο κράτος και τους μηχανισμούς τους, αλλά και απέναντι στον τρομονόμο και στον ίδιο το ΣΥΡΙΖΑ που με πλήρη συνείδηση και βούληση τον διατηρεί επιτρέποντας τη συγκρότηση κατηγορητηρίων και την έκδοση καταδικαστικών αποφάσεων, όπως των συγκεκριμένων κατά της Ηριάννας και του  Περικλή.

 

In this article