Μία, εκατό, χιλιάδες Μανωλάδες

– ή αλλιώς , Tο «σχέδιο ενσωμάτωσης» προσφύγων της κυβέρνησης.

Η κυβερνητική πολιτική του ελέγχου και της διαχείρισης των προσφυγικών πληθυσμών φαίνεται ότι ολοκληρώνεται στην πλέον αντιδραστική κατεύθυνση. Το σχέδιο ένταξης των προσφύγων δεν περιλαμβάνει φυσικά τη βελτίωση της καθημερινότητας τους αλλά τη δυνατότητα που δίνεται στο κράτος και τις επιχειρήσεις/αφεντικά να τους εκμεταλλεύονται και πέρα από τα όρια της ήδη υπάρχουσας εργατικής νομοθεσίας.

Τα κυβερνητικά επιτελεία , φτάνοντας σε νέα επίπεδα ξεφτίλας τη γνωστή πρακτική της απλήρωτης “οn the job training”, που γενικευμένα πλέον αξιοποιείται για την εκμετάλλευση των νέων και την πλασματική μείωση των δεικτών ανεργίας , ενσωματώνουν με τον πιο άμεσο τρόπο τις χυδαίες οπτικές και πρακτικές που θεωρούν και μετατρέπουν τους μετανάστες και τους πρόσφυγες πολίτες τρίτης κατηγορίας.   Θεσμοποιούν  δηλαδή την συνθήκη απελπισίας – στη καλύτερη  να «δουλεύουν στα χωράφια μας» – και ουσιαστικά θέλουν να οδηγήσουν τους πρόσφυγες από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην υπερκμετάλευση της ελληνικής επαρχίας:

Με λίγα λόγια το υπόδειγμα για το σχέδιο «ενσωμάτωσης» των προσφύγων στη χώρα μας δεν είναι άλλο από αυτό της Μανωλάδας.

Σε μια πραγματικότητα όπου οι απειλές, οι απόπειρες δολοφονίας, η απομόνωση είναι καθημερινό φαινόμενο στις δεκάδες ήδη υπάρχουσες «Μανωλάδες» ανά την Ελλάδα,  η κυβέρνηση προσπαθεί να ξεφορτωθεί 200 νέους και νέες από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και να τους εισάγει μια ώρα νωρίτερα το μέλλον που τους προετοιμάζει. Οι πρόσφυγες τοποθετούνται σε συνθήκες απομόνωσης, μακριά από την εκπαίδευση, εκεί που η ελπίδα για μια καλύτερη ζωή μπορεί σιγά σιγά να ξεθωριάσει και οι κυρίαρχοι μπορούν να είναι ήσυχοι ότι  η απόγνωση «των ξένων» δεν κινδυνεύει να διαταράξει την κοινωνική ειρήνη.

Ξεχνάνε όμως, ότι ούτε οι ντόπιοι ούτε οι πρόσφυγες και οι μετανάστες δεν ανεχόμαστε την κοροϊδία. Δεν ανεχόμαστε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, δεν θα ανεχτούμε τη κοινωνική απομόνωση και την εκμετάλλευση του νέου εκτρώματος που σκαρφιστήκανε. Παλεύουν οι πρόσφυγες να παραμείνουν ξένοι, παλεύουμε να γίνουν συμμαθητές μας, συμφοιτητρίες μας, συνάδελφοί μας, γείτονες και φίλες μας!

Αντιλαμβανόμαστε ότι η μόνη εφικτή εναλλακτική είναι να ζήσουμε μαζί χωρίς αυτούς και τις πολιτικές τους. Ότι η κοινή καθημερινότητα πραγματώνεται καθημερινά σε δομές αλληλεγγύης, καταλήψεις στέγης, στο πολύμορφο και μαζικό κίνημα διεκδίκησης και αλληλεγγύης των τελευταίων χρόνων. Και ότι αυτή η καθημερινότητα παραμένει η μόνη μας πυξίδα για το κοινό, ισότιμο, ελεύθερο παρόν και μέλλον που επιδιώκουμε.

Πεισματικά δηλώνουμε ότι δεν θα ζήσουμε σαν δούλοι.
Κοινός αγώνας για να μείνουν τα σχέδια τους στα χαρτιά.

In this article