Ποίος θα δικάσει τους δικαστές;

Τον 21ο αιώνα στην Ελλάδα δεν χρειάζονται πολλά πράγματα για να σου στερήσουν την ελευθερία. Ένα δείγμα DNA άλλωστε βρίσκεται εύκολα, το ίδιο εύκολα όπως στήνεται και ένα ανύπαρκτο κατηγορητήριο με έναν εκδικητικό νόμο . Αν δεν προσέχεις σε ποι@ μιλάς, ποι@ ερωτεύεσαι, για ποιους σκοπούς αγωνίζεται, τότε δεν έχει κανέναν λόγο να αισθάνεσαι ασφάλεια. Η παραπάνω δυστοπία ήταν  η καθημερινότητα της Ηριάννας Β.Λ. και του Περικλή. Σήμερα η δυστοπία σφραγίστηκε.

Σήμερα το πενταμέλες εφετείο αναστολών, κατά πλειοψηφία 3-2, αποφάσισε να στερήσει χρόνια από τις ζωές αυτών των ανθρώπων χωρίς άλλη λογική πέρα από το ότι ήθελε και μπορούσε να στείλει ένα μήνυμα. Χρόνια που νωρίτερα είχε στερήσει  από τον Τάσο Θεοφίλου και από δεκάδες αγωνιστές/στρίες της τελευταίας περιόδου. Το μήνυμα σε αυτές τις περιπτώσεις ήταν ξεκάθαρο:  όποι@ αγωνίζεται θα πρέπει να γνωρίσει ότι αργά ή γρήγορα θα κληθεί  να αντιμετωπίζει τον τρομόνομο (πάντα παρόντα και επί κυβέρνησης «αριστεράς»), τη καταστολή των πολιτικών-κοινωνικών δικαιωμάτων και ένα δομικό πλαίσιο ποινικοποίησης των σχέσεων και των λαϊκών κινητοποιήσεων.  Αυτά είναι άλλωστε  τα «νέα παρόμοια αδικήματα» για τα οποία ο εισαγγελέας έκρινε «επίφοβους» τους κατηγορούμενους. Δεν μπορούμε όμως να «κρύψουμε» τις πολιτικές ευθύνες της κυβέρνησης πίσω από εφέτες και δικαστές- όχι μόνο άφησε ανέγγιχτο όλο το ποινικό οπλοστάσιο που διαθέτει αλλά έμεινε σε μία προσπάθεια επικοινωνιακής εκμετάλλευσης του.

Η απάντηση σε αυτό θα πρέπει να είναι επίσης ξεκάθαρη- είμαστε όλοι ένοχοι και οι ένοχοι καλούμαστε να πληθύνουμε. Μέχρι να μπορέσει αυτό το πλήθος να αναποδογυρίσει την αστική έννοια της δικαιοσύνης, να φτιάξει νέες σχέσεις συμβίωσης πέρα από την κηδεμονία του κράτους και της δικαιοσύνης του, πέρα από την ικανοποίηση των μικροαστικών ενστίκτων του αποδιοπομπαίου τράγου. Άλλωστε η υπόθεση του Τ. Θεοφίλου μένει ως υπενθύμιση: οι έντυποι και τηλεοπτικοί του δικαστές σώπασαν και το κατηγορητήριο κατάρρευσε- ο αγώνας όμως δεν σταμάτησε. Και για αυτό εν τέλει κατόρθωσε να νικήσει.

Όπως δήλωσε ο ίδιος ο Θεοφίλου μετά την αποφυλάκιση του: «Το πεδίο της ποινικής δικαιοσύνης μπορεί και πρέπει να είναι ένα ακόμη πεδίο αγώνα, καθώς οι επί μέρους αποφάσεις των δικαστηρίων αποκρυσταλλώνουν αλλά και καθορίζουν -στα όρια πάντα που επιβάλλει το ταξικό τους πρόσημο- κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς.»

Έτσι λοιπόν τα παραπάνω δεν γράφονται από κάποια ηθικολογική και εν τέλει αδιάφορη διάσταση- αντίθετα προσπαθούν να εκφράζουν, με την όποια σημασία τους, τη πλήρη προσωπική και πολιτική αλληλεγγύη στα θύματα της καταστολής και των πολιτική κράτηση/φυλάκιση.

Τα ονόματα τους σήμερα είναι Ηριάννα και Περικλής.

Ανταποκρινόμαστε στο κάλεσμα (9 μ.μ στο Μοναστηράκι) της Συνέλευσης Αλληλεγγύης  για να ενώσουμε τις φωνές μας και την αγανάκτηση μας.

Όταν η αδικία γίνεται νόμος τότε η αντίσταση γίνεται καθήκον.

Απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση και την παύση των διώξεων.

Συμμετέχουμε στα καλέσματα ανά πόλη:
Θεσσαλονίκη, Τρίτη 18/7 στις 19.00 στην Καμάρα

In this article